Een verhaal over stoppen, doorgaan en de kracht van trouw: Natalia (37) verlangde naar een andere toekomst en kwam terecht bij Stichting De Haven. Even later startte ze opnieuw in de prostitutie. Maar ondanks alles zette ze door, stopte ze opnieuw, en is nu vastberaden andere vrouwen te motiveren.
Ik twijfelde aan alles. Maar doorgaan in de prostitutie? Dat kon ik niet. Dan zou ik kapotgaan.
Toen we Natalia voor het eerst ontmoetten, ongeveer drie jaar geleden, was ze 34. Ze komt uit een klein dorp in Rusland. Klein van postuur, zachte stem, sprekende ogen. Ze sprak vloeiend Engels en een beetje Nederlands. Haar verhaal, haar blik, haar stilte; alles aan haar maakte indruk. Ze kwam niet via een hulpinstantie of een reguliere aanmelding, maar via een onverwachte weg: een klant bracht haar, nadat zij had aangegeven dat ze uit de wereld van prostitutie wilde stappen.
Hij zei: ‘Ik ken een organisatie die je kan begeleiden.
Dat gebeurt soms vaker: een klant die wéét dat het niet klopt, die ziet dat een vrouw vastzit, en haar de weg naar ons wijst. Natalia kwam binnen: verlegen, stil en alert. Maar achter die gesloten houding zat een vrouw die méér wilde. Niet alleen voor zichzelf, maar ook voor haar inmiddels 18-jarige zoon.
Ik dacht dat dit het enige was dat ik kon. Maar ik wilde niet dat mijn zoon zou denken dat dit normaal is. Dat dit de enige weg is voor vrouwen.
Bij ons kreeg ze een intakegesprek met zowel een maatschappelijk werker als een jobcoach. Zo begon haar traject van begeleiding. Ze vertelde voor het eerst over haar tijd in de wereld van escorts, waar hoogopgeleide, sociale vrouwen werkten en waar drank, drugs en groepsdruk de norm waren. Natalia had zich jarenlang staande gehouden in die wereld.
Ik werkte met vrouwen die intelligent en charmant waren. Maar we hielden elkaar ook gevangen.
Ze wilde eruit. Ze wilde iets anders. En ze was bereid ervoor te vechten. Samen met haar onderzochten we haar talenten, interesses en dromen. Ze bleek opvallend snel te leren en had veel potentieel. Maar haar zelfbeeld stond haar in de weg. Werken in de prostitutie zat al generaties lang in haar familie. Haar zus, haar tante; allemaal vrouwen die hadden geleerd dat hun lichaam in hun levensonderhoud kon voorzien.
Ik dacht: ik ga het anders doen dan zij. Maar uiteindelijk zat ik in hetzelfde systeem.
Ze begon klein: Een praktisch baantje in een koffiezaak naast haar werk in de prostitutie. En intensieve gesprekken met onze jobcoach. Maar het verleden liet zich niet zomaar loslaten. Ze viel terug in oude contacten. Eén van onze veldwerkers trof haar bij een club in de binnenstad. Toch koos ze opnieuw voor zichzelf en besloot terug te komen. Dat was de moed die het verschil maakte.
Mijn zoon zei: ‘Mam, jij kan iets anders gaan doen.’ Dat raakte me. Dat was het moment dat ik dacht: ik wil dit echt niet meer.
Ze zette door, kwam weer naar de afspraken, was meer gemotiveerd dan ooit. En wij begeleidden haar met haar financiën, toeslagen, schulden. We oefenden sollicitatiegesprekken. Steeds weer. Tot ze het aandurfde. En werd aangenomen.
Toen ik hoorde dat ik was aangenomen, dacht ik: zie je wel... ik kán dit.
Natalia ging aan de slag bij een restaurant bij haar in de buurt. Ze groeide in haar werk, leerde beter Nederlands, leerde omgaan met mensen. Ze zette haar sociale, gastvrije houding in om nóg beter in haar werk te worden. Haar geloof werd opnieuw een houvast.
Soms zeg ik maar drie woorden. Maar ik geloof dat God luistert.
Maar het leven buiten de prostitutie is niet meteen een succesverhaal. Ze liep vast. Werkdruk, stress, trauma’s die ineens ruimte kregen. Ze kwam moe op haar werk, sliep slecht, had nachtmerries.
Pas toen ik rust had, kwam alles omhoog.
Ze besloot te stoppen met haar baan. Opnieuw een moeilijke keuze. En opnieuw stonden wij naast haar. We zochten psychologische hulp, praktische ondersteuning en begeleiding richting een nieuwe baan. Ze heeft een zoon met psychische beperkingen en oude contacten uit het sekswerk trekken aan haar. Haar situatie is kwetsbaar. Maar haar wil is sterk. En wij blijven trouw aan haar zijde staan.
Ik weet dat ik nog ‘onderweg’ ben. Maar ik ga vooruit. Voor mijn zoon. Voor mezelf.
Natalia is er nog niet. Ze worstelt nog met angst, vermoeidheid, nachtmerries.
Maar ze is ook niet meer dezelfde als toen ze binnenkwam. Ze durft hulp te vragen. Ze maakt keuzes. En ze wil anderen helpen. Ze wil iets terugdoen voor vrouwen die nu staan waar zij stond. Vrouwen vol twijfel, maar met diezelfde hoop.
*Wegens privacyredenen is ‘Natalia’ niet de echte naam van deze vrouw. Zij is ook niet de vrouw op de foto. Feiten uit haar verhaal zijn aangepast.
Moedig Natalia aan om vol te houden
Wil jij vrouwen als Natalia aanmoedigen in het bouwen aan hun toekomst? Word de steun die ze nodig hebben, voor de toekomst die ze verdienen. Jouw trouw. Haar toekomst.